Terug op de platte aarde
De titel lijkt op het eerste gezicht misschien een beetje vreemd, maar het verwoord heel erg goed wat ik op dit moment voel. Na drie weken in het zuiden van Frankrijk te hebben gebivakkeerd ben ik namelijk weer terug in Nederland en dat is echt even wennen. Het klimaat is natuurlijk totaal verschillend maar Nederland is ook nog eens bijzonder plat. Na een vakantie heb je natuurlijk altijd een kater maar dit keer heb ik echt het gevoel dat ik niet in dit land thuis hoor (en nee, dat komt niet alleen door het rechtse kabinet wat er wellicht aan zit te komen).
Het liefst zou ik meteen m’n spullen pakken en permanent vertrekken naar een land als Frankrijk om daar te gaan genieten van het heerlijke weer en te leven in de relax-mode. Het lijkt me echt fantastisch om weg te gaan uit dit saaie platte landje waar we zelden mooi weer hebben en het mooie weer gepaard gaat met hevig onweer. Terwijl ik dit zit te schrijven begin ik al langzaam weg te dromen, hoe heerlijk zou het leven wel niet zijn als het iedere dag boven de 30 graden is en regen zelden voorkomt.
In m’n droom zou het heerlijk zijn, maar als ik dan weer met beide benen op de platte aarde sta weet ik weer hoe heerlijk het is om in Nederland te wonen. Na drie weken Frankrijk weet je namelijk weer wat een stom volk (lees rotvolk) Fransozen zijn. Ook al kunnen ze Engels (ook al is het maar een klein beetje) ze zullen deze kennis nooit laten blijken en zullen altijd in hun eigen taal communiceren, een cheque is nog helemaal “hip” in Frankrijk voor de kleinere bedragen worden zelfs cheques uitgeschreven (lees €3,15), heeft een Fransoos geen zin meer om een bepaald klusje te doen dan zal hij (zeker bij een buitenlander) met een stom smoesje komen om hier onderuit te komen. Dit zijn nog maar een paar dingen maar ik zou hier zo een heel boekwerk mee kunnen vullen.
De belangrijkste conclusie is dat Fransozen niet zoveel hebben met mensen uit een ander land en daardoor is de kans groot dat je wordt tegengewerkt door de lokale bevolking. Ik kan in ieder geval één ding vertellen: na drie weken weet ik weer goed waarom ik een Nederlander en geen Fransoos ben. Ik hou het dus eerst maar lekker bij dromen en een paar weken in de zomer. En als ik later genoeg geld heb, wie weet komt het er dan ooit eens van, wat ik wel weet is dat, mocht ik ooit in Frankrijk gaan wonen ik dan wel ergens ga wonen waar meer mensen uit dit kleine kikkerlandje wonen (en dat ik eerst Frans moet leren, ook niet echt onbelangrijk).
Ik moet zeggen, er zijn altijd positieve uitzonderingen maar ik blijf de Fransen een raar volk vinden. Het mooie is wel dat zij waarschijnlijk precies hetzelfde over ons denken: “een raar volkje”. Als laatste wil ik nog wel even een “uitvinding” van de Fransozen met jullie delen, misschien dat we deze ook in Nederland moeten invoeren: parkeren langs de snelweg. Ik moest er in ieder geval heel erg om lachen toen ik tijdens een evenement hele gezinnen over de vluchtstrook naar de dichtstbijzijnde afrit zag lopen.